zbrukać (się)


zbrukać (się)
zbrukać (się) {{/stl_13}}{{stl_17}}ZOB. {{/stl_17}}{{stl_7}}brukać (się) {{/stl_7}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • brukać się – zbrukać się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} żartobliwie: brudzić się {{/stl 7}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl 7}} podniośle: dopuszczać się czynów moralnie nagannych : {{/stl 7}}{{stl 10}}Brukać się… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • zbrukać — dk I, zbrukaćam, zbrukaćasz, zbrukaćają, zbrukaćaj, zbrukaćał, zbrukaćany książk. «zbrudzić, zaplamić, powalać czymś, zanieczyścić» Zbrukać biel śniegu. zbrukać się 1. strona zwrotna czas. zbrukać. przen. Zbrukać się kłamstwem, oszustwem. 2.… …   Słownik języka polskiego

  • splamić — dk VIa, splamićmię, splamićmisz, splam, splamićmił, splamićmiony książk. «zrobić na czymś plamę (plamy); powalać, zabrudzić, zbrukać (częściej we fraz. i w przen.)» Mundur splamiony krwią. ◊ książk. Splamić ręce krwią, zbrodnią; ręce czyjeś… …   Słownik języka polskiego